HISTORIA RZEMIOSŁA OLESKIEGO


Olesno prastara  osada  miejska  na  skrzyżowaniu  dwóch  ważnych  szlaków  handlowych  wiodących  w  Wrocławia  do Krakowa  i  z Moraw  na  Kujawy, była  w  minionych  wiekach  ważnym  ośrodkiem  rzemieślniczo - handlowym  na Śląsku  Opolskim. Dogodne  położenie  Olesna  sprzyjało  rozwojowi  wytwórczości  rzemieślniczej.

Pierwsze  wiadomości  o  istnieniu  Cechu  w  Oleśnie  pochodzą  z  początku  XV wieku. Najwcześniej  ukazuje  się  w  źródłach Cech Sukienniczy- 1406 r. , następnie  Cech  Rzeźników  - 1411 r.  Cech  wspólny  jednoczący  przedstawicieli   rzemiosł nielicznie  reprezentowanych  powstał  1 listopada  1584r.  Około  1783 roku  były  w  Oleśnie  następujące   rzemiosła: 35 szewców, 19  kuśnierzy, 14 krawców, 13  płócienników, 12 sukienników, 12 kowali, 10 kapeluszników, 7 rzeźników, 6 bednarzy, 4 piekarzy, 4  ślusarzy i  wielu  rzemieślników  mniej  licznych  branż.

W  drugiej  połowie  XVIII wieku  dominującymi  rzemiosłami  w  Oleśnie  były:  szewstwo, kuśnierstwo, płóciennictwo, sukiennictwo, krawiectwo i  kowalstwo.  Na  początku  XIX  wieku  Olesno  było  silnym  ośrodkiem  rzemiosła sukienniczego, płóciennego, kapeluszy, kuśnierskiego  na  Górnym Śląsku.

Cech  Rzemiosł  Różnych ( dawnej Cech Zbiorczy)   po II  wojnie  rozpoczął   działalność   25 listopada 1945r.  W  pierwszym   roku  istnienia    Cech  liczył  154  członków. Pierwszym  Starszym  Cechu  był  Jan Kurasiński- elektroinstalator. W  1958  roku  Walne  Zgromadzenie  podjęło  uchwałę  o  budowie  „Domu Rzemiosła”. Budowa  trwała  4  lata. Praca  przy  budowie   odbywała  się   głównie  w  czynie  społecznym. W  dniu  21  czerwca  1964  roku  nastąpiło   uroczyste  otwarcie  „Domu Rzemiosła”.


Kronika Piosenkarzy

 

Kronika Zespołów Muzycznych

 

Kronika Zespołów Wokalnych

 

Kronika Żywego Słowa

 

Socjalistycznej Ojczyźnie Rzemiosło